عارضه پیرچشمی

پیرچشمی یا پرسبایوپی ( presbyopia ) ، اختلالی است که ممکن است هر فردی در طول عمر خود با آن مواجه گردد. به طور کلی این مشکل غالبا پس از 40 سالگی بروز می نماید.

دلایل پیرچشمی :

از بین رفتن قدرت تطابق چشم برای دید نزدیک ، علت اصلی پیرچشمی است.

با بالا رفتن سن به دلیل تغییرات ساختاری در عدسی یا لنز چشم ، به مرور چشم ؛ خاصیت ارتجاعی اولیه خود را از دست می دهد و امکان افزایش و کاهش ضخامت آن که موجب افزایش قدرت دیوپتریک جهت مشاهده اجسام نزدیک است ، کاهش می یابد.

از این رو چشم دیگر توانایی تطابق لازم را نخواهد داشت.

همانطور که ذکر شد سن بروز آن معمولا بعد از ۴۰ سال است. در سال های ابتدایی بعد از ۴۰ سالگی ، این اختلال با سرعت بیشتری افزایش می یابد و سپس روند افزایش آن ، کندتر می گردد.

لازم به ذکر است که در افراد با سابقه دوربینی ممکن است سن بروز قبل از چهل سال باشد.

پیرچشمی در افراد نزدیک بین ممکن است به صورت تاری دید نزدیک در هنگام استفاده از عینک و دید واضح تر بدون عینک دور خود را نشان دهد.

پیرچشمی

علایم و نشانه های پیر چشمی چیست ؟

  • احساس سرگیجه در هنگام مطالعه
  • نیازمندی به نور مستقیم در هنگام مطالعه
  • عدم توانایی شخص در مطالعه و خواندن مطالب روزنامه و موبایل از فاصله نزدیک
  • احساس خستگی چشم و سردرد در هنگام انجام کارهایی که نیازمند دید نزدیک هستند مانند مطالعه ، خیاطی یا کار با رایانه

معمولاً پیرچشمی و دوربینی دارای علایم مشابهی هستند ؛ با این تفاوت که این علائم در دوربینی با توجه به میزان آن ، در سن قبل از چهل سال بروز می کند.

هر چه میزان دوربینی شدیدتر باشد ، بروز این علائم در سنین کم تری خواهد بود.

پیر چشمی زودرس :

عواملی که می توانند منجر به پیر چشمی زودرس گردند شامل :

  • دیابت
  • آنمی یا کم خونی
  • بیماری قلبی و عروقی
  • هیپروپی یا دوربینی
  • نارسایی عروقی
  • سابقه تروما یا آسیب چشمی
  • بیماریهای عصبی مثل میاستنی گراویس
  • مصرف الکل و بعضی دارو ها از جمله داروهای ضد اضطراب، ضد افسردگی، آنتی هیستامین ها و داروی ضد اسپاسم

درمان پیرچشمی :

به طور کلی روش های مختلف لیزری ، کاشت وسایل بسیار ظریف در داخل قرنیه و اعمال جراحی ؛ جهت اصلاح پیرچشمی استفاده شده اند که هیچ کدام مقبولیت عمومی در بین چشم پزشکان ندارند.

در حال حاضر بهترین روش اصلاح پیرچشمی ، استفاده از عینک نزدیک می باشد که با توجه کاهش پیشرونده قدرت تطابق ، افزایش سن و نیاز فرد ، شماره آن افزایش می یابد.